18 januari 2015
hisse
Door
hisse

Nadeelcompensatie: de overheid heeft haar eigen belang maar: de aanhouder wint!

Nadeelcompensatie is schadevergoeding  van kosten bij rechtmatige overheidshandelen: “égalité devant les charges publiques” , ook wel bekend als het beginsel van de gelijke verdeling van de publieke lasten.

Bij nadeelcompensatie moet worden gekeken naar voorzienbaarheid en naar het normaal maatschappelijk risico, of het normaal maatschappelijk bedrijfsrisico.

Overheden grossieren in creatieve oplossingen om de voorzienbaarheid en het normaal bedrijfsrisico doorslaggevend te maken, waardoor er geen, tot nagenoeg geen schade behoeft te worden uitgekeerd. Ik verwijs naar de Wouwse Tol en de Hollandse Brug. Zie ook mijn artikel in Jurisprudentie Milieurecht over nadeelcompensatie luchthaventerrein Schiphol in Jurisprudentie Milieurecht van juni 2014.

Recent heb ik weer een ervaring hiermee gehad.

Wat is het geval?

Er vindt een grootschalige herinrichting plaats in het centrum van een grote stad die zo’n 10 jaar in beslag zal gaan nemen. De werkzaamheden zijn nu halverwege. In 2002 is een masterplan vastgesteld.

Mijn cliënt is gespecialiseerd in het ontwikkelen van systemen inductiestromen om met name bussen milieuvriendelijk op elektriciteit te kunnen laten rijden, waarbij het opladen via inductiestroom plaatsvindt. Dat gaat veel sneller en er wordt meer capaciteit benut dan opladen via een stekker. Vanaf 2010 rijdt hier al één buslijn op inductiestroom, dus met ondergrondse kabels en leidingen en een ondergrondse inductie-unit. Meerdere buslijnen zullen volgen. Elektrische bussen zijn zeer milieuvriendelijk. Deze stad heeft dit duurzaam openbaar vervoer ook nodig om de luchtkwaliteit onder de Europese normen te krijgen.

In juli 2013 krijgt dit bedrijf te horen dat het busstation voor december 2013 tijdelijk moet worden verplaatst naar een locatie 200 meter verderop en dat in 2015 het busstation nagenoeg op de oude plek weer terug komt.

Het bedrijf dient in augustus een schriftelijk verzoek in voor schadevergoeding. Na geruime tijd komt per mail een bericht binnen dat geen vergoeding hiervoor zal worden verstrekt.

Vervolgens gaat het bedrijf bij ondergetekende te rade.

Ik dien vervolgens in oktober 2013 een verzoek om schadevergoeding in.

De gemeente heeft een “Nadeelcompensatieregeling verleggen kabels en leidingen”.

De kostenvergoeding voor het verleggen van kabels en leidingen bedraagt 100% indien die kabels en leidingen er nog geen vijf jaar liggen. De gemeente geeft in eerste instantie en in absolute zin aan dat deze regeling niet van toepassing is.

Na negen maanden geeft de gemeente aan dat de Nadeelcompensatieregeling toch van toepassing is, maar deze regeling vergoedt alleen de kosten voor het verwijderen van de kabels en leidingen. De verplaatsingskosten, – trekken van sleuven bijvoorbeeld over een afstand van 200 meter – het weer in de grond leggen en het egaliseren in verband met de inductieplaat die waterpas moet liggen, valt niet onder de regeling.

Het resultaat is dat afgelopen zomer minder dan 10% van de totale kosten wordt vergoed.

Hiertegen heb ik bezwaar gemaakt. De (interne) bezwaarschriftencommissie komt er kennelijk niet uit en schakelt een externe deskundige in. Dat is geruststellend.

Het advies en daarmee het besluit op bezwaar volgt grotendeels de strekking van mijn bezwaarschrift. Eén post wordt niet gehonoreerd en daarover kun je inderdaad discussiëren.  In plaats van een vergoeding van minder dan 10%, wordt nu een vergoeding uitgekeerd van meer dan 90% van de kosten, vermeerderd met de B.T.W en vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 13 augustus 2013. De kosten voor de deskundige worden voor 100% vergoed voor zover deze kosten in het voortraject zijn gemaakt en op de kosten in de bezwaarprocedure is de proceskostenvergoeding van toepassing verklaard.

Essentie: de overheid probeert vaak haar kosten zo laag mogelijk te houden, maar: de aanhouder wint!

 

RUBRIEK: Algemeen
TREFWOORDEN:

Reageer